शनिवारी रात्री ११ वाजता हॅास्पिटलचे काम संपवून परतलो. थकलो होतो खुप.सकाळच्या सातच्या लोकलची चिंता नव्हती. गाढ झोप लागली.सकाळी ९ वाजता खिडकीत आलेल्या कबूतराच्या आवाजाने झोप मोडली. डाव्या हाताला ठेवलेल्या बासरीच्या कव्हरने खिडकीला मारले.कबूतराचा आवाज बंद झाला. आईच्या नऊवारी पातळाची गोधडी डोक्यावर घेऊन परत गाढ झोपलो.वाटले तिच्या कुशीत झोपलो आहे अनेक वर्षांनी!चक्क ११ वाजता उठलो.आंघोळ,पूजा आटोपली. ओट्सचा नाश्ता, काळी कॅाफी घेऊन तंबोरा लावला आणि रियाज सुरू! ई स्केलच्या बासरीवर षड्ज, ऋषभ, कोमल गंधार, मध्यम, पंचम, धैवत, कोमल निषाद या स्वरांमध्ये हरवून गेलो. “खेलो श्यामसंग आज होली “ही काफी रागाची बंदिश मस्त जमली. तासभर कुठे गेला कळलेच नाही. मग स्वतःच भाकरी तयार करायचा प्रयोग केला.बायको भाजी तयार करून मिटींगसाठी गेली होती.जेवण आटोपले आणि मग ओशोचे Empty Boat ऐकत बसलो.मग तासभर काहीच केले नाही.पूर्ण रिकामा, फोन नाही, फेसबुक नाही, WhatsApp नाही.ऑफिसचा फोन नाही,निवांत एकांत!! ओजस सोबत माऊंट मेरी, मन्नत, बॅंडस्टॅंडवर मनसोक्त फिरून आलो. संध्याकाळी बायकोसोबत कवि सौमित्रच्या कवितांचा कार्यक्रम ऐकायला गेलो. असा रविवार..वर्षभर ५२ आठवडे यावा! -राजेश कापसे